منتظر می مانم

     بر سر کوچه یاد ، پای دیوار سکوت

                لب جو، جوی زمان ، زیر خشکیده سپیدار امید

                                       در گذرگاه نسیم ...

 حامل عطر اقاقی و پر پروانه

                                       منتظر می مانم...

زیر رگبار بهار،  در مسیر طوفان

                             زیر برف و بوران

                                       منتظر می مانم ...

و تنم می پوسد ... ذره ذره ذره ...

                     به زمین می ریزد ، مثل برگ پاییز

                                          قلب من آه نخواهد پوسید !

که در آن شعله ، عشق فروزانی هست

                               عشق جاویدانم منتظر می مانم ...

که تو را باز ببینم شاید ، و رهایم نکني تا به ابد

                               لیک می دانم ، که گذشتن از دیوار

                                                            و من و تو...... دیدار

                                                                              چه تمنای محال !!!

اشک حسرت می ریزم ...

             با این حال ، بر سر کوچه یاد

                                   پای دیوار سکوت

                                            لب جو، جوی زمان

                                                     زیر خشکیده سپیدار امید

                                                                           در گذرگاه نسیم

                                             منتظر می مانم، منتظر می مانم..........!

من الفباي عشق را ،

از تو آموختم ،

از تو  اي پروردگار اين تنفس  ناتمام !

من از تمرين آواز علاقه ،

به ممنوع ترين بوسه هاي آدمي رسيده ام ،

اصلاً چه معني دارد كه بعضي ها

مزاحم بوسه بازي باد و بنفشه مي شوند !

مهربانم ،

من تو را به وسعت هفت دريا دوست مي دارم ...

سعي کن تنها باشي ، زيرا تنها به دنيا آمدي و تنها از دنيا خواهي رفت !!!

 بگذار عظمت عشق را درک نکني ، زيرا آنقدر عظيم است که تو را نابود خواهد کرد .

 پس تنهايي را درك كن و عاشقش باش ...

دلم تنگ است ...

به دیدارم بیا هرشب !!!

در این تنهایی تنها و تاریک خدا مانند ،

دلم تنگ است ...

بیا ای روشن ... ای روشنتر از لبخند ،

شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی ها ،

دلم تنگ است ...

بیا بنگر چه غمگین و غریبانه ،

در این ایوان سرپوشیده و این تالاب مالامال ،

دلي خوش کرده ام با اين پرستوها و ماهي ها ،

و اين نيلوفر آبي و اين تالاب مهتابي ،

شب افتاده است و من تنها و تاريکم ،

و در ايوان من ديريست ،

در خوابند !!!

پرستوها و ماهي ها و آن نيلوفر آبي ...

بيا اي مهربان با من ...

بيا اي ياد مهتابي ...

بیا ای روشن دیروز ...

که تاریکم ...

که خاموشم ...

که غمگینم ...

دلم تنگ است ...

   خدااااا ، كجايي ؟!؟ صدامو مي شنوي ؟!؟

    منم بنده ي عاجز تو ...

    يه خواهش دارم ازت :

من نمي دانم و اين درد مرا سخت مي آزارد

كه چرا انسان ، این دانا 

در تكاپوهايش ،

                  ره نبرده است به اعجاز محبت

             و نمي داند كه در يك لبخند چه شگفتي ها پنهان است

من برانم كه در اين دنيا خوب بودن

                                       به خدا سخت ترين كارهاست

و نمي دانم كه چرا انسان ،

تا به اين حد با خوبي بيگانه است

           من نمي دانم و اين درد سخت مرا مي آزارد .....

اگر روزی دلم گرفت !

 یادم باشد ؛
که خدا با من است ....
که فرشته ها برایم دعا میکنند .....
که ستاره ها شب را برایم روشن خواهند کرد .....
یادم باشد ؛

 که قاصدکی در راه است ....
که بهار نزدیک است .....
که فردا منتظرم می ماند ......
که من راه رفتن می دانم و دویدن ......

و جاده ها قدم هایم را شماره خواهند کرد ......
اگر روزی دلم گرفت !

 یادم باشد ؛
که خدای من اینجاست ....

همین نزدیکیها ....
و من ،

                                                              تنها نیستم !!!

یه شب فانوس راه شب من باش

از این جا تا ابد غم خوار من باش

چو می سوزد ز تنهایی دل من

بیا تنها تو تنها یار من باش

من همانم که همچون هیچکس در تنهایی کسانی قدم میگذارم و آنها را در آیینه ی بی کسی و در تابلوی رسوایی نشان همگان می دهم.
من همانم که بی نشان در بی کسی همگان به دنبال کسی می گردم که هیچ بودنم را به یکتایی تبدیل کند پس مرا یاری ده که با درد بی کسی بسازم و یا رستگارم کن تا تو را که همچون من مثل هیچکسی بیابم تا با هم به مرز یکتایی رسیم و در یک قدمی پایان به سرآغاز آغاز برسیم.

عشقی که تنها باشه تو دنیا نمی مونه 

دل عاشقو شکستن شده کار این زمونه

چه خوب ميشد آه بکشيم براي درد آدمها

        چه خوب ميشد ناله کنيم براي دلشکسته ها

           چه خوب ميشدبغض بکنيم براي هر رهگذري

                چه خوب ميشد چاره باشيم براي بهونه ها

                   چه خوب ميشد رها بشيم از قيد هر پنجره اي

                       چه خوب ميشد سايه باشيم براي غريبه ها

                          چه خوب ميشد دلامونو پيوند نديم با غصه ها

                              چه خوب ميشد پيکي باشيم براي فاصله ها

                                  چه خوب ميشد دعا کنيم براي هر پرنده اي

                                        چه خوب ميشد طلوع باشيم براي عشق آدما

کاش می فهمیدی که دلم باز برایت تنگ است     

که سکوت غم تنهایی من ساده و بی رنگ است

کاش می گفتی باز گل من ! اشک نریز

خسته و درد آلود ز غم من مگریز

کاش می دیدم باز که تو از کوچه ی دل می گذری

و در این تیره شب ِ بی مهتاب ، به کلون ِ دل من می نگری

دل من تنها نیست ، رنج بی عشقی تو در راه است

لحظه ها می گذرند وای به من ، فرصت خنده ی من کوتاه است

ز تو بگذشتم که تو را دریابم ، تو گذشتی ز من و رنجیدی

من فرو ریختم از رفتن تو ، تو چه بی رحم به من خندیدی

عاقبت با ظلمت یک قلب سرد ، آسمان من ! تو تنها می شوی

در سکوت سهم صحرای زمان ، با دلی بشکسته رسوا می شوی

اي کاش تنها يکنفر هم در اين دنيا مرا ياري کند ...

اي کاش مي توانستم با کسي درد دل کنم ...

تا بگويم که :

من ديگر خسته تر از آنم که زندگي کنم تا بداند غم شبها يم را ...

تا بفهمد درد تن خسته و بيمارم را ...

قانون دنيا تنهايي من است ...

و تنهايي من قانون عشق است ...

و عشق ارمغان دلدادگيست ...

و اين سرنوشت سادگيست ...

سالها می گذرد

از شب تلخ وداع

از همان شب که تو رفتی و به چشمان پر از حسرت من خندیدی

تو نمی دانستی ، تو نمی فهمیدی

که چه رنجی دارد

با دل سوخته ای سر کردن

رفتی و از دل من روشنایی ها رفت

لیک بعد از آن شب

هر شبم را شمعی

روشنی می بخشید

بر غمم می افزود

جای خالی تو را می دیدم

می کشیدم آهی از سر حسرت و می خندیدم

به وفای دل تو

وبه خوش باوری این دل بی چاره ی خود

ناگهان یاد تو می افتادم

باز می لرزیدم

گریه سر می دادم

خواب میدیدم من ،که تو بر می گردی

تو چه آسان گفتی دوستت دارم را

و چه آسان رفتی...

کاش می فهمیدی

وسعت حرفت را

آه... افسوس چه سود

بنام تكيه گاه بي پناهان

خسته ام تکیه گاه میخواهم

  مثل یک قبله گاه میخواهم

لحظه سرد بی وفایی هاست

  یک نفر جان پناه میخواهم

عاشقی اشتباه شیرینی ست

  بازهم اشتباه میخواهم

یک جهان سیب سرخ حوایی

  مثل آدم گناه میخواهم

آخراین ردیف بن بست است

  آمدم ازتوراه میخواهم

بعدازاین امر،امرچشم توست

                      هرچه گفتی بخواه ، میخواهم....

حکمم از زمین رها شدن نبود
 سرنوشت من خدا شدن نبود
 از هزار چوب خیزران یکی
 در قواره ی عصا شدن نبود
گیرم استخوان به نیش هم کشید
 سگ به جوهر هما شدن نبود
 از چهل در طلسم قصه ام
 هیچ یک برای واشدن نبود
 تو در اینه شما شدی ولی 
 با منت توان ما شدن نبود
 آری آشنا شدن هم از نخست
 جز به خاطر جدا شدن نبود ...

دیشب آسمان با من قهر بود ...

ماه نیز هاله نورانیش را پشت ابرها پنهان کرد ...

دیشب بلبل برایم هیچ نخواند ...

و بهار، نسیمش را از من دریغ کرد ...

دیشب، با شمعدانی کنار حوض دعوایم شد .

و او ،

مرا از خود راند

و به کنج تنهایی و تاریکی کشاند ...

پرده ها را می کشم

تا نگاهم در نگاه آسمان نیفتد .

آسمان دیشب تا سحر بارید

و من ،

در تنهایی خود پژمردم

تا حالا شده دلت واسه خودت تنگ بشه ....؟

تا حالا شده يه چيزي رو سينه ت سنگين باشه و تا گريه نكني نفهمي بغضه ...؟؟

تا حالا شده هر كاري مي كني كلافه بشي ...؟

تا حالا شده يه چيزيت باشه و نفهمي چته ؟؟

تا حالا شده يه كسي و انقدر بخواي كه نخواي ببينيش ...؟

تا حالا شده خيال كني يكي و فراموش كردي و دوباره سر زندگیت سبز بشه ...؟؟

تا حالا شده طعم زنده گي و نفهمي ، اما بدوني طعم لبهاي کسی مزه ی زندگی میده....؟؟؟

تا حالا شده طعم شراب و با طعم لبهاي كسي ، تشخيص ندي ...؟

تا حالا شده از روي بي كسي خنده ت بگيره ...؟

تا حالا شده وقتي صداي كسي رو از پشت اينهمه خط وخطوط میشنوی قلبت ...؟؟

تا حالا شده كلي حرف داشته باشي اما همچين كه قلم دستت میگیری , هیچی گیرت نیاد ...؟؟

يك روز مي بوسمت ! فوقش خدا مرا مي برد جهنم ! فوقش مي شوم ابليس ! آنوقت تو هم به خاطر اين كه يك « ابليس» تو را بوسيده ، جهنمي مي شوي ! جهنم كه آمدي ، من آن جا پيدايت مي كنم و از لج خدا هر روز مي بوسمت ! واي خدا ! چه صفايي پيدا مي كند جهنم ... !

يك روز مي بوسمت ! پنهان كردن هم ندارد . مثل خنده هاي تو نيست كه مخفي شان مي كني ، يا مثل خواب ديشب من كه نبايد تعبير شود ، مثل نجابت چشمهاي تو است، وقتي كه توي سياهي چشمهاي من عريان مي شوند . عرياني اش پوشاندني نيست ، پنهان نمي شود ... !

يك روز مي بوسمت ! يكي از همين روزهايي كه مي خندانمت ، يكي از همين خنده هاي تو را ناتمام مي كنم : مي بوسمت ! و بعد ، تو احتمالا ً سرخ مي شوي ، و من هم كه پيش تو هميشه سرخم ... !

يك روز مي بوسمت ! يك روز كه باران مي بارد ، يك روز كه چترمان دو نفره شده ، يك روز كه همه جا حسابي خيس است ، يك روز كه گونه هايت از سرما سرخ سرخ ، آرام تر از هر چه تصورش را كني ، آهسته ، مي بوسمت ... !

يك روز مي بوسمت ! هر چه پيش آيد خوش آيد ! حوصله ي حساب و كتاب كردن هم ندارم ! دلم ترسيده ، كه مبادا از فردا ديگر « عشق من » نباشي . آخر ، عشق چهار حرفي كلاس اول من ، حالا آن قدر دوست داشتني شده كه براي خيلي ها چهار حرف كه سهل است ، هزار هزار حرف باشد . به قول شاعر : عشق كلاس اول ، تنها چهار حرف است ، اما كلاس آخر ، عشق هزار حرف است ... !